Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πεζοπόρος στα σοκάκια της ποίησης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πεζοπόρος στα σοκάκια της ποίησης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο χορός

Δεν θα μπορούσα να σε έχω χωρίς το σκοτάδι σου,
δεν θα μπορούσες να με έχεις χωρίς την τρέλα μου.
Αυτό είναι εγώ
αυτό είναι εσύ. Εμείς.
Εάν οι δαίμονες μας
 δεν μπορούν να χορέψουν μαζί τον χορό του θανάτου,
δεν μπορούμε ούτε εμείς.

   
















Την εικόνα δανείστηκα από:
http://lovercaffe.blogspot.gr 

Απέθαντη

    Κανείς δεν κοιτούσε γύρω του πια.
Όλοι φορτισμένοι από τα ζιζάνια,
που έχουν βρει τροφή στις σκέψεις.

Σουλατσάρουν στις σπιθαμές 
των εγκεφάλων τους..

Μέσα στην παράνοια 
εγώ..
 βρήκα ποίηση!
Στον δρόμο,
σε εκείνο το λουλούδι..
που βρήκε ζωή μέσα στα τσιμέντα.

Άθλος απέθαντος.
Έξοδοι και αδιέξοδοι..

Τα μάτια σου ήταν πάντα η καλύτερη λύση,
υπήρχαν σε κάθε παρατρέλα μου,
σε κάθε αλόγιστη γεμάτη με εσένα σκέψη!

Το κρύο εισχωρεί μέσα μου.
Είχα αφήσει βλέπεις....την πόρτα της καρδιάς
ανοιχτή!

Μήπως και θυμηθείς.
Σε θέλω ολόκληρο
ψυχή και σώμα.

Το κορμί 
αδύναμος κρίκος,
παραλύει σε κάθε άγγιγμα σου.

Κρυώνω μ΄ακούς;
Κρυώνω!
Ποτέ δεν άκουσες.